Het is 24 jaar geleden toen Wim Helsen zijn diploma behaalde in de richting Latijn – Grieks. Nu is hij een van de bekendste stand-up comedians in België. Ik vroeg hem hoe hij zijn jaren op OLVE ervaren had.

Wim volgde les in de lagere school in het OLVE en maakte de overstap naar het secundair onderwijs. “In het zesde leerjaar van de lagere school beleefde ik de leukste momenten ooit op het college. Ik was nieuwsgierig en leerde graag. Toen was er nog ruimte voor plezier, je mocht acteren, zingen en af en toe eens een verhaal vertellen in de klas. Ik voelde me daar thuis.” Maar toen hij het middelbaar kwam binnengewandeld veranderde dat meteen.

“De eerste jaren vielen nog mee, maar toen ik veertien was, ontdekte ik wat ik miste: creativiteit, speelsheid, ruimte. Kortom energie! Ik had – zoals zoveel jongens op die leeftijd – overschot aan energie, en we konden dat niet kwijt op school. Daarbovenop was OLVE toen nog een jongensschool, ik had er graag meisjes bij gehad. Natuurlijk heb ik van leerkrachten zaken geleerd, die een grote rol in mijn carrière hebben gespeeld. Zo ontwikkelde ik, dankzij de gedreven OLVE – leraren een goed analytisch vermogen, een kritische geest en aandacht voor teksten. Dat laatste is zeer belangrijk geweest voor mij. Zo zie je dat een tekst rijker is dan hij op het eerste zicht lijkt; er kan enorm veel leven, schoonheid en betekenis in verscholen zitten.”

Het liefst kreeg Wim Latijn, Grieks, Nederlands, Engels en Frans voorgeschoteld, simpelweg omdat hij die vakken tenminste begreep. Af en toe heeft hij nog contact met een paar leerkrachten. “Ik liep toevallig een paar keer Louis Vermeylen tegen het lijf, dat was altijd een leuk weerzien. Ook heb ik Leon Pensaert teruggezien. Van deze twee kreeg ik ook altijd graag les, ze wisten op een plezante manier les te geven, en wonder boven wonder hadden ze de klas in de hand. Er was ook altijd plaats voor een grapje en daar hield ik van. Ook Guido Halsberghe was een goede leerkracht, hij wist ons vaak te boeien met een paar woordjes Grieks.” In die tijd ging men op OLVE niet veel op schoolreis. In het zesde middelbaar kon men kiezen tussen Rome en Praag. Hij koos resoluut voor Praag en had daar helemaal geen spijt van. Onder de hoede van de ideale gids, Louis Vermeylen, beleefde hij een onvergetelijke reis.

Wim vertelde me ook nog een leuke anekdote. “Soms bleef ik na de speeltijd wat langer op de speelplaats rondhangen en kwam dan een paar minuten later de klas binnen. Mijn klasgenoten stonden dan – zoals afgesproken – voor mij op. Dat moesten wij doen, wanneer de directeur of prefect de klas betraden. Een paar keer is het gebeurd dat bij mijn binnenkomst ook de leraar voor mij opstond, in een reflex. Hooghartig vriendelijk gebaarde ik dan iedereen om te gaan zitten, ook de leraar in kwestie. Dan kon ik er weer een paar uur tegen.” Zo kun je stellen dat Wim Helsen, ondanks dat zijn ouders de school gekozen hadden, toch genoten heeft van zijn loopbaan in OLVE.

Stijn Lemmens