Schoolorkest OLVE

Het OLVE-schoolorkest heeft een lange voorgeschiedenis, maar zijn huidige vorm kreeg het pas nadat Rudy Schotte in 1993 de fakkel overnam.

Walter Van Vlimmeren, de vorige muziekleraar, stelde een groeiende interesse vast voor musiceren op school.  Hij richtte het koor "De Weverkens" op, dat begeleid en ondersteund werd door een orkest.  Zij luisterden de eucharistievieringen en de Meifeesten binnen de school op.  Ze namen ook in 1990 de volledige muzikale omlijsting voor de kindermusical Coda voor hun rekening.

Tijdens het schooljaar 1993-1994 bestonden er twee muziekgroepen binnen de school: "De Weverkens" met de leerlingen van de drie hoogste jaren en "het OLVE-schoolorkest" met de (toen nog) kleintjes.  Er werd met een kleine, jonge groep gestart.  Meteen werd ook de opbouw van een nieuw repertoire aangevat.   Dat alles onder leiding van Rudy Schotte, de nieuwe muziekleraar die iedereen onmiddellijk enthousiast maakte en zich ook ten volle engageerde om er iets van te maken. Het eerste jaar bleef het bij optredens binnen de school.  Bij één van die gelegenheden werd het orkestje (15  leden) als "de debutanten" aangekondigd, wat hen enkel stimuleerde om te laten horen dat die term niet lang van toepassing zou zijn.

Schooljaar 1994-1995 vloog voorbij met enkele schuchtere optredens in de school, tot op 4 juni een eerste benefietconcert op poten werd gezet.  Daarvoor werd samengewerkt met Martine De Craene en Gilbert De Greeve, een professioneel muzikantenduo.  Eens gestart, kwam alles in een stroomversnelling terecht: meer en meer werden buitenschoolse concerten met enige fierheid op de agenda geplaatst.  Een jaarlijks concertweekend in de Ardennen én eentje in Duitsland zijn vaste waarden en dromen (en plannen) blijven groeien.   Iedereen verklaarde de orkestleden voor gek toen ze aankondigden dat er een concertreis naar Atlanta (V.S.) gepland werd.  Intussen heeft die plaatsgevonden: 9 concerten in en rond Atlanta op 12 dagen... of wat je met een hoop enthousiasme en doorzettingsvermogen kan bereiken!

In 2000 ondernam het OLVE-schoolorkest een concertreis naar Peru. Het werd een ongelooflijke ervaring voor de jeugdige orkestleden (en hun volwassen begeleiders). (zie verder)

In 2002 werd de trip overgedaan, al was dat een dubbeltje op z'n kant: door de gebeurtenissen van 11 september 2001 (aanslag op WTC-torens in New York) zat de schrik voor een vliegreis er bij sommige orkestleden nog in en werd de geplande reis eerst afgelast. Op aandringen van de contacten in Peru heeft de reis uiteindelijk toch plaatsgevonden. 

Een verslag?

Podiumervaring...

Het kerstconcert op de donderdag voor de kerstvakantie is ondertussen een klassieker. Tijdens de proclamatie van de laatstejaars zorgde het orkest al meermaals voor de muzikale omlijsting. Regelmatig treedt het orkest ook op in verschillende delen van het land en ook in Duitsland. In de gemeentekrant van Bièvre (Wallonië, www.bievre.be) lazen we in november 2003 het volgende:

Ce 26 octobre 2003, a eu lieu un grand concert de chœurs et orchestre en l'église paroissiale de Bièvre, avec la participation des chorales d'Ottignies, de Nouzonville, de Bièvre en de l'orchestre d'Anvers, sous la direction de M. R. Alaime et R. Schotte. ... Ce moment de détente que nous avons pu vous offrir, nous le devons à la complicité de deux chefs avides de faire partager leur passion et ceci pour notre plus grand plaisir: Pour la partie orchestrale, il y avait Rudy Schotte avec ses trente jeunes talents.

Quel échos avons-nous reçus de cet après-midi musical?

"Grandiose pour Bièvre demettre sur scène 120 choristes et 30 musiciens" disent certains. D'autres s'exclament "l'interprétation dynamique du répertoire fait vibrer les cœurs". En tous cas, tous sont unanimes pour conclure que c'était merveilleux de voir et de ressentir le plaisir avec lequel les jeunes de l'orchestre OLVE d'Anvers interprétaient ces œuvres musicales."

Wat de toekomst nog brengt, blijft een raadsel.  Zeker is dat geen enkele uitdaging op voorhand afgewezen zal worden: met muzikaal potentieel, de groepsgeest, en het onsterfelijk optimisme van deze groep kan heel wat gerealiseerd worden.

Verslag van het eindejaarsconcert 2002

Woensdag 18 december 2002

De examens waren nog maar net voorbij, maar veel tijd om uit te rusten kregen we niet. Vandaag begonnen we aan de laatste voorbereidingen van “ons” eindejaarsconcert. Om half twee kwamen we met een hele groep samen om de kramen van de kerstmarkt op te stellen. Palen rechtzetten, zeilen trekken, alles stevig vastmaken, dingen die steeds meer op routine gaan lijken.

Na enkele uren stevig doorwerken, stonden alle kramen min of meer stevig recht. En na een korte pauze en enig overleg van “hoe?, waar? en hoe groot?” konden we beginnen met het podium op te stellen, stoelen klaar te zetten, staanders uit te pakken en kaften in orde te brengen.

Om half vijf hielden we nog een leerrijke repetitie waar tevens alle stunts en special effects werden uitgetest. Hierna gingen de meesten onder ons naar huis, maar de oudsten bleven nog wat langer om aan de zaal te werken. We gingen vroeg slapen want we wilden natuurlijk allemaal fris en fit zijn voor de grote dag.

Donderdag 19 december 2002

Vandaag ging alles gebeuren. Reeds om negen uur stonden we paraat om alles in gereedheid te brengen voor de bewuste avond. Binnen werd er nog stevig gewerkt aan het podium terwijl anderen buiten de sfeervolle kerstverlichting aanbrachten.

Tafels werden versierd, het licht werd bijgesteld, de kerststal werd in elkaar geknutseld, programma’s werden gedrukt en gevouwen, … Voor we het wisten, was het vier uur en tijd voor de generale repetitie.

Om vijf uur werd de kerstmarkt dan officieel geopend en stroomde het volk van her en der toe. Het was een sfeervolle kerstmarkt waar de kramen bevolkt werden door de verschillende klassen van de eerste graad. En wat is nu een markt zonder muziek? Hiervoor zorgden de traditionele doedelzakspelers.

En dan, om half negen kwam de kers op de taart. Het eindejaarsconcert door het OLVE-schoolorkest dat dit jaar reeds tien jaar onder leiding van Rudy Schotte stond. De zaal zat vol en het publiek was super-enthousiast. Onder het publiek waren er trouwens vele belangrijke personen; o.a. afgevaardigden van het consulaat van Peru, van de gemeente Edegem en ook onze collega’s uit Zwolle.

Uitwijden over het concert zelf is niet nodig voor zij die erbij waren. De avond werd feestelijk afgesloten met een kort maar krachtig vuurwerk.

Daarna begon het zware werk terug. De polyvalente zaal moest weer in orde gebracht worden voor de misviering van vrijdagochtend, het podium werd afgebroken, de stoelen werden weggezet zodat de aula weer vrij was en last but not least: de kerstmarkt moest afgebroken worden.

Desondanks het vele en vooral vermoeiende werk, ontbrak het niet aan vele plezierige en toffe momenten.

Moe maar voldaan gingen we de vakantie in. Bedankt aan iedereen die erbij was!

Chloé Hoornaert

Annelies Huybrechts

Reis naar Peru in 2000 : uit een dagboek...

Met in ons achterhoofd het gezegde “de morgenstond heeft goud in de mond”, verzamelden we om 5u. in OLVE-Mortsel, waar de bus met de halve groep richting Schiphol vertrok om 5u.30. De orkestleden waren meteen in de juiste stemming, sommige ouders moesten wel eens slikken bij de gedachte hun lieverdjes twee weken te moeten missen. De andere helft van onze muzikanten bleef natuurlijk niet achter: zij vertrokken een dik uur later per vliegtuig vanuit Deurne.   Een lange, maar rustige vlucht later (met tussenlanding in het exotisch aandoende Aruba) mochten we overstappen in onze privé tourbus.  Geen luxe autocar, maar een authentieke Peruviaanse bus, inclusief deuken en gebarsten ramen.

Die eerste avond strekten we onze stijfgezeten benen en gingen kort op verkenning door de residentiële wijk Miraflores, waarin ons Casa OLVE gelegen was.  De kamerverdeling verliep vrij vlot, de meisjes zouden in de casa overnachten, de jongens kregen een ruim en meer dan luxueus appartement toegewezen.  Het zandmannetje was al niet meer nodig om iedereen snel in een deugddoende slaap te doen vallen.

Vrijdag 7 april. We dachten dat het ’s morgens nog niet echt warm zou zijn en startten de dag met een repetitietje. Tijdens die oefenstonde werd dirigent Rudy Schotte door verschillende journalisten van de geschreven pers geïnterviewd. Bij een artikel horen uiteraard ook foto’s en we mochten ondervinden wat het betekent een echt artiest te zijn: de fotosessies leken een eeuwigheid te duren.

Na de middag trokken we erop uit om de buurt ook eens overdag te kunnen bekijken én we vonden meteen de weg naar het strand. Een adembenemende zee met woeste golven en een brandende zon zorgen ervoor dat onze vakantiestemming  niet meer stuk kan! ‘sAvonds nemen we –zoals het echte sterren past- deel aan een folkloristische avond in het Sheraton-hotel.

Op zaterdag houden we een korte repetitie. Daarna stappen we in onze gammele bus, die ons vlotjes door het drukke stadsverkeer brengt. We komen in de armere buitenwijken van Lima en bezoeken er een lokale markt. “Verbazing” wordt het sleutelwoord van deze reis, begrijpen we snel. Vers vlees en verse vis hangen in de zon of liggen op een houten tafel, hygiëne lijkt een onbekend begrip. Tussen de marktkramers strompelen tientallen bedelaars met allerlei rommeldingetjes. Aan het einde van de markt wandelen  we op goed geluk een zijstraat in. Geen twee minuten later staan we temidden van prachtige hotels, een mooi onderhouden park en kraaknette gevels.  De namiddag brengen we door in de plaatselijke dierntuin. Dit splinternieuwe attractiepark toont een groot aantal typische Peruviaanse dieren, veel uitheemse soorten zijn er niet wegens te duur.  ’s Avonds is het echter weer werken geblazen: de “Flor de la Canella”, een tyupisch Peruiviaans muziekstuk, moet dringend gerepeteerd worden. Enigszins aarzelend begonnen, loopt de repetitie als nel vrij vlot en ook de komende dagen zal het steeds beter klinken.

Zondag 9 april was verkiezingsdag. Ons niet gezien, wij ontvluchten de drukke stad en kiezen het ruime sop op een luxueus jacht. We genieten van de zeelucht, de wind die alle zorgen meeneemt en de onvergetelijke natuurtaferelen  die we van heel dichtbij mogen bekijken. Een eiland vol zeehonden zie je nu eenmaal niet elke dag! We kunnen natuurlijk niet aan de verleiding weerstaan en nemen een frisse duik. Zonnemelk  is geen overbodige bagage, zelfs factor 20 kan enige roodheid niet vermijden.   Enkele leden en begeleiders wagen zich –met wisselend succes- ook nog op de jetski alvorens de terugtocht aan te vatten.

Na een zoveelste fotosessie gaat het op maandag richting Lima centrum. Daar bezoeken we naast de Plaza Mayor  ook een volledig houten kathedraal, een Fransiscanenklooster met griezelige catacomben  en … de plaatselijke middenstand.   We ruilen onze grote bus voor een kleiner exemplaar om de zon vanop een heuvel te zien ondergaan. Fascinerend om de grote stad vanop eens van bovenaf te zien, verstommend mooi de zonsondergang.  Het avondeten in de casa verteerden we tijdens een korte, maar geslaagde repetitie. Om de dag af te sluiten hielden we onze korte avondwandeling, tijdens dewelke druk nagepraat werd over alle indrukken die iedereen al opdeed.

Dinsdag: eerste concert, eerste sociale activiteit. In het Casa Hogar de Santa Laria de la Alegria worden we met open armen ontvangen. het blijkt een enthousiaste  en dankbaar publiek te zijn. Na ons erg geslaagde optreden schoven we mee aan tafel en –hoewel werd al snel duidelijk dat je elkaars taal niet echt moet kennen om te kunnen converseren: met handen en voeten, tekeningetjes en vreemde combinaties van verschillende talen verstond iedereen elkaar. Het heerlijke voor- en nagerecht van Rita viel bij iedereen in de smaak en de lunch duurde langer dan ooit, iedereen genoot ten volle.  Toen we vertrokken, werden nog snel internetadressen uitgewisseld: het tehuis bleek over één computer met internet-aansluiting te bezitten. Wij denken ook even aan het thuisfront en gaan op souvenir-jacht in de typische winkelwijk “Petits Thouars”. De avond sluiten we zoals gewoonlijk met een  rustige avondwandeling. Na 6 dagen hebben we nog lang niet alles gezien!

Woensdag 12 april. De uitslag van de verkiezingen zorgt voor spanningen in het stadscentrum, zodat ons concert in het conservatorium afgelast moet worden. We laten het niet aan ons hart komen en bezoeken Pachacamac, ruïnes van een Inca-stad uit de 15^de eeuw. In de late namiddag trekken we naar de residentie van de Belgische ambassadeur. Daar treden we op voor een selecte groep van topdiplomaten en zakenlui. Achteraf genieten we mee van het buffet en een verfrissend drankje. Onze talenkennis komt goed van pas tijdens de contacten met  de Frans-, Duits- en Engelstalige gasten.

Op donderdag staan twee concerten op het programma: één in het Cuidad de los ninos de la Inmaculada ‘s middags en één in Parque Reducto ’s avonds. Het Cuidad is een weeshuis waar 350 kinderen opgevangen worden. De rondleiding die we krijgen maakt indruk: wie dacht dat armoede enkel op televisie bestaat, moet hier een komen kijken. Toch valt ons meteen op dat deze mensen niet ongelukkig zijn: ze behelpen zich, zoeken constant nieuwe mogelijkheden en bouwen die maximaal uit.   Het avondconcert in Parque Reducto spelen we vanop een origineel podium tussen twee oude treinstellen. De burgemeester van Miraflores spreekt tijdens een televisie-interview achteraf erg lovend over ons optreden en ook het talrijk opgekomen publiek laat zich met één bisnummertje niet naar huis sturen!