Jongerenorkest Perusica (www.perusica.be) steunt op een lange traditie. Niet lang na de stichting van het Onze-Lieve-Vrouw-van-Lourdescollege richtten de heren Peeters en Van Vlimmeren De Meikevers op, een koor met begeleidingsgroep. Later werd het koor bekend als De Weverkes. Deze Weverkens luisterden de Meifeesten en eucharistievieringen binnen de school op, maar waren ook buiten de schoolmuren actief. Zo namen ze in 1990 de volledige muzikale omlijsting van de kindermusical Coda voor hun rekening.

Het huidige orkest is vanuit die stevige muziektraditie gegroeid, maar nam een nieuwe start toen Rudy Schotte in 1993 als muziekleraar op OLVE begon. Rudy wilde wel af en toe een groepje muzikanten begeleiden en startte een schoolorkest met de allerjongste leerlingen van de school. Als Rudy op voorhand geweten had wat er nog allemaal te gebeuren stond, had hij waarschijnlijk twee keer nagedacht alvorens zulke uitspraken te doen. Toch is het net dankzij zijn enthousiaste inzet dat het musicerende groepje evolueerde tot een bruisend orkest, het OLVE-orkest.

Op het einde van een nog wat schuchter ingezet schooljaar 1994-1995 trad het OLVE-orkest voor het eerst op met professionele artiesten. Nadien geraakte de ontwikkeling van het orkest in een stroomversnelling. Er kwamen optredens in het Antwerpse, in de Ardennen, Duitsland, Frankrijk, Nederland en zelfs verder: na een heel geslaagde concertreis in en om Atlanta (Verenigde Staten, 1998), vloog het jongerenorkest intussen al vier keer naar Peru.

In 2000 bleef de groep nog in de buurt van de hoofdstad Lima, maar twee jaar later werden ook enkele concerten in Cusco gespeeld, hoog in de bergen. In 2004 concerteerde de groep ook in Puno, aan de rand van het betoverende Titicaca-meer. En ook in april 2008 concerteerden de jonge muzikanten in en rond Lima, Cusco en Puno. Het orkest bracht er onder andere El condor pasa, één van de bekendste Peruviaanse melodieën.

Omdat naast het muzikale aspect ook het sociale erg belangrijk is in het jongerenorkest, wordt minstens één keer per jaar een meerdaagse uitstap naar de Ardennen georganiseerd. Even tijd nemen om samen te wandelen, te spelen, weg te dromen bij een kampvuur en ... om nieuwe plannen te smeden!

Ook dit sociale engagement overschrijdt de eigen groep: het orkest heeft intussen een traditie van benefietconcerten opgebouwd. De jongeren traden al op voor goede doelen in België, Duitsland, Nederland en Peru. Zo kon op zeventien jaar tijd ruim 165 000 euro aan verschillende organisaties geschonken worden. De bezoeken aan enkele weeshuizen in Peru, waar aan den lijve de erg confronterende tegenstelling tussen rijk en heel arm ondervonden werd, deed de jongeren besluiten zich volledig in te zetten voor de Peruviaanse weeskinderen. Met hun eigen Fundación para la niñez del Perú ondersteunden de muzikanten talrijke projecten in hun favoriete Zuid-Amerikaanse land.

In 2006 nam Stefan De Herdt het dirigentenstokje over en ook nu zitten er nog steeds dromen, reizen en muzikale uitdagingen in de hoofden van de orkestleden. Zo organiseerde het orkest op 29 april 2007 een groots spektakel in de Koningin Elisabethzaal in Antwerpen. Het orkest bracht er in samenwerking met enkele oudleden, bevriende muzikanten, musicalgroep "jeugdacademie Move" en Karel Deruwe een eigenzinnige bewerking van het originele muzikale sprookje van Alfred Jodocus Kwak. Het orkest bestond voor de gelegenheid uit een semi-symfonische bezetting van 55 muzikanten en stond onder leiding van Michiel Delanghe. In 2008 trok het orkest voor de vierde keer naar Peru.

Enkele maanden later, in september 2008, veranderde het orkest van naam: sindsdien gaat het door het leven als Perusica. Met deze naam willen de orkestleden niet alleen de sterke band tussen het sociale en muzikale project van de groep verduidelijken, maar wordt tegelijkertijd ook de kracht van grenzeloze muziek gesymboliseerd. Perusica verklankt op deze manier perfect de samensmelting van het OLVE-orkest en de Fundación para la niñez del Perú.

In 2010 brachten de jongeren hun tweede cd "GeNoten van Perusica" uit en speelden ze vijf concerten in Tsjechië.

Sommige mensen schudden nog steeds meewarig het hoofd als er over de plannen van Perusica wordt verteld. Anderen hebben echter al lang begrepen dat het enthousiasme en het doorzettingsvermogen van zowel muzikanten als dirigent bergen kan verzetten en (letterlijk dan) oceanen kan overvliegen ! "Zeg nooit nooit" is één van de favoriete uitspraken binnen het orkest. Ook "We doen het Our Way" is zo'n gevleugeld zinnetje!

Toekomstmuziek

Het werkingsjaar 2010-2011 ziet er naar Perusicaanse normen redelijk rustig uit. Dat heeft twee redenen: enerzijds houden we zo wat ruimte om niet-muzikale initiatieven uit te werken en anderzijds is het een beetje "stilte voor de storm". Hoewel... stilte?

Perusica speelt enkele concerten "in opdracht", zoals de opendeurdag van kleuterschool Pius X en een feestconcert n.a.v. 50 jaar OLVE. Ter vervanging van het traditionele eindejaarsconcert organiseert het orkest op 20 februari 2011 een brunchconcert. De ideale gelegenheid om gezellig samen te zijn, te genieten van een hapje en drankje en ondertussen door de jongeren muzikaal verwend te worden.

Vanaf het tweede trimester gaat alle energie naar de realisatie van Perusica’s eigen musical. "Van de kakkerlak die de zon wilde uitblazen" wordt een productie die van begin tot einde gedragen wordt door leden van het jongerenorkest. Anneleen Van Offel, jarenlang fluitiste binnen het orkest, schreef het verhaal. Onder het waakzame oor van de orkestleiding werd daarbij originele muziek gecomponeerd door Jeroen Jansens, Tom Jaspers en Willy Verheyden om het originele karakter van de tekst kleur bij te zetten. Erik Baranyanka, gekend van o.a. de Ketnetband, Babbelboom,..., zal zijn prachtige stem en enthousiasme ontlenen om het pittige verhaal tot leven te brengen. De jongeren van het orkest zorgen voor het muzikale bedje waarop bevriende musicalartiesten het beste van zichzelf zullen geven om echt tot een totaalconcept te komen. De uitvoeringen van dit spektakel zal u in België (en mogelijk Nederland) kunnen bewonderen in september-oktober-november 2011.

In de paasvakantie van 2012 trekken de Perusicanen met z'n alen naar Peru, waar een hertaalde versie van de musical gebracht zal worden met een lokale beroemdheid. Deze uitvoeringen zullen plaatsvinden in de allerarmste Peruviaanse sloppenwijken door een gemengde groep van Belgische en Peruviaanse jongeren. De jongeren van Perusica zorgen voor de interpretatie van de muziek, de Peruviaanse jongeren zorgen voor zang, toneel en decor. Zonder belerend of schools te willen overkomen wordt deze voorstelling een interculturele uitwisseling die gedurende anderhalf uur Peruviaanse en Belgische jongeren inspireert voor en over het leven.

Wat er daarna volgt, is voorlopig nog koffiedik kijken. Er is echter zowel van de begeleidende schrijver (Wily Verheyden, gekend van meespeeltheater Wiebe) als van de hoofdrolspeler (Erik Baranyanka) interesse om met het verhaal en/of de musical in z'n geheel verder te werken. Natuurlijk zijn de leden van Perusica daar minstens even enthousiast over. Alweer iets om naar uit te kijken dus!

"Zeg nooit nooit" en "We doen het Our Way", niet waar ?!

U kan de historiek en de toekomstplannen van Perusica volgen via www.perusica.be, waar ook alle contactgegevens vermeld staan.

Reis naar Peru in 2000 : uit een dagboek...

Met in ons achterhoofd het gezegde "de morgenstond heeft goud in de mond", verzamelden we om 5u. in OLVE-Mortsel, waar de bus met de halve groep richting Schiphol vertrok om 5u.30. De orkestleden waren meteen in de juiste stemming, sommige ouders moesten wel eens slikken bij de gedachte hun lieverdjes twee weken te moeten missen. De andere helft van onze muzikanten bleef natuurlijk niet achter: zij vertrokken een dik uur later per vliegtuig vanuit Deurne. Een lange, maar rustige vlucht later (met tussenlanding in het exotisch aandoende Aruba) mochten we overstappen in onze privé tourbus. Geen luxe autocar, maar een authentieke Peruviaanse bus, inclusief deuken en gebarsten ramen.

Die eerste avond strekten we onze stijfgezeten benen en gingen kort op verkenning door de residentiële wijk Miraflores, waarin ons Casa OLVE gelegen was. De kamerverdeling verliep vrij vlot, de meisjes zouden in de casa overnachten, de jongens kregen een ruim en meer dan luxueus appartement toegewezen. Het zandmannetje was al niet meer nodig om iedereen snel in een deugddoende slaap te doen vallen.

Vrijdag 7 april. We dachten dat het 's morgens nog niet echt warm zou zijn en startten de dag met een repetitietje. Tijdens die oefenstonde werd dirigent Rudy Schotte door verschillende journalisten van de geschreven pers geïnterviewd. Bij een artikel horen uiteraard ook foto's en we mochten ondervinden wat het betekent een echt artiest te zijn: de fotosessies leken een eeuwigheid te duren.

Na de middag trokken we erop uit om de buurt ook eens overdag te kunnen bekijken én we vonden meteen de weg naar het strand. Een adembenemende zee met woeste golven en een brandende zon zorgen ervoor dat onze vakantiestemming niet meer stuk kan! 'sAvonds nemen we – zoals het echte sterren past - deel aan een folkloristische avond in het Sheraton-hotel.

Op zaterdag houden we een korte repetitie. Daarna stappen we in onze gammele bus, die ons vlotjes door het drukke stadsverkeer brengt. We komen in de armere buitenwijken van Lima en bezoeken er een lokale markt. "Verbazing" wordt het sleutelwoord van deze reis, begrijpen we snel. Vers vlees en verse vis hangen in de zon of liggen op een houten tafel, hygiëne lijkt een onbekend begrip. Tussen de marktkramers strompelen tientallen bedelaars met allerlei rommeldingetjes. Aan het einde van de markt wandelen we op goed geluk een zijstraat in. Geen twee minuten later staan we temidden van prachtige hotels, een mooi onderhouden park en kraaknette gevels. De namiddag brengen we door in de plaatselijke dierntuin. Dit splinternieuwe attractiepark toont een groot aantal typische Peruviaanse dieren, veel uitheemse soorten zijn er niet wegens te duur. 's Avonds is het echter weer werken geblazen: de "Flor de la Canella", een typisch Peruiviaans muziekstuk, moet dringend gerepeteerd worden. Enigszins aarzelend begonnen, loopt de repetitie als nel vrij vlot en ook de komende dagen zal het steeds beter klinken.

Zondag 9 april was verkiezingsdag. Ons niet gezien, wij ontvluchten de drukke stad en kiezen het ruime sop op een luxueus jacht. We genieten van de zeelucht, de wind die alle zorgen meeneemt en de onvergetelijke natuurtaferelen die we van heel dichtbij mogen bekijken. Een eiland vol zeehonden zie je nu eenmaal niet elke dag! We kunnen natuurlijk niet aan de verleiding weerstaan en nemen een frisse duik. Zonnemelk is geen overbodige bagage, zelfs factor 20 kan enige roodheid niet vermijden. Enkele leden en begeleiders wagen zich –met wisselend succes- ook nog op de jetski alvorens de terugtocht aan te vatten.

Na een zoveelste fotosessie gaat het op maandag richting Lima centrum. Daar bezoeken we naast de Plaza Mayor ook een volledig houten kathedraal, een Fransiscanenklooster met griezelige catacomben en ... de plaatselijke middenstand. We ruilen onze grote bus voor een kleiner exemplaar om de zon vanop een heuvel te zien ondergaan. Fascinerend om de grote stad vanop eens van bovenaf te zien, verstommend mooi de zonsondergang. Het avondeten in de casa verteerden we tijdens een korte, maar geslaagde repetitie. Om de dag af te sluiten hielden we onze korte avondwandeling, tijdens dewelke druk nagepraat werd over alle indrukken die iedereen al opdeed.

Dinsdag: eerste concert, eerste sociale activiteit. In het Casa Hogar de Santa Laria de la Alegria worden we met open armen ontvangen. het blijkt een enthousiaste en dankbaar publiek te zijn. Na ons erg geslaagde optreden schoven we mee aan tafel en – hoewel werd al snel duidelijk dat je elkaars taal niet echt moet kennen om te kunnen converseren: met handen en voeten, tekeningetjes en vreemde combinaties van verschillende talen verstond iedereen elkaar. Het heerlijke voor- en nagerecht van Rita viel bij iedereen in de smaak en de lunch duurde langer dan ooit, iedereen genoot ten volle. Toen we vertrokken, werden nog snel internetadressen uitgewisseld: het tehuis bleek over één computer met internet-aansluiting te bezitten. Wij denken ook even aan het thuisfront en gaan op souvenir-jacht in de typische winkelwijk "Petits Thouars". De avond sluiten we zoals gewoonlijk met een rustige avondwandeling. Na 6 dagen hebben we nog lang niet alles gezien!

Woensdag 12 april. De uitslag van de verkiezingen zorgt voor spanningen in het stadscentrum, zodat ons concert in het conservatorium afgelast moet worden. We laten het niet aan ons hart komen en bezoeken Pachacamac, ruïnes van een Inca-stad uit de 15de eeuw. In de late namiddag trekken we naar de residentie van de Belgische ambassadeur. Daar treden we op voor een selecte groep van topdiplomaten en zakenlui. Achteraf genieten we mee van het buffet en een verfrissend drankje. Onze talenkennis komt goed van pas tijdens de contacten met de Frans-, Duits- en Engelstalige gasten.

Op donderdag staan twee concerten op het programma: één in het Cuidad de los ninos de la Inmaculada 's middags en één in Parque Reducto ’s avonds. Het Cuidad is een weeshuis waar 350 kinderen opgevangen worden. De rondleiding die we krijgen maakt indruk: wie dacht dat armoede enkel op televisie bestaat, moet hier een komen kijken. Toch valt ons meteen op dat deze mensen niet ongelukkig zijn: ze behelpen zich, zoeken constant nieuwe mogelijkheden en bouwen die maximaal uit. Het avondconcert in Parque Reducto spelen we vanop een origineel podium tussen twee oude treinstellen. De burgemeester van Miraflores spreekt tijdens een televisie-interview achteraf erg lovend over ons optreden en ook het talrijk opgekomen publiek laat zich met één bisnummertje niet naar huis sturen!